Marie is stil en teruggetrokken als ze bij me komt. Gelukkig hebben we Fietje, de poes, die gek is op meisjes, vooral als ze onzeker, stil en teruggetrokken zijn. Want dat is nou precies wat Fie niet is, stil en teruggetrokken. Fie vindt het gezellig als Marie er is en gelukkig vindt Marie het ook gezellig dat Fie er is. Nadat ze even samen met een veertje gespeeld hebben, gaat Fie lekker bij Marie op schoot liggen. Dat vinden ze alle twee fijn.

Terwijl Marie Fietje aait, durft ze toch beetje bij beetje te vertellen waar ze last van heeft. Ze vertelt dat ze bang is voor nieuwe dingen. En dus ook het liefst niet naar mij gekomen was. Maar het toch gedaan heeft, want ergens diep van binnen voelde het wel goed.

Onzeker en onzichtbaar

Zo vertelt ze dat ze zo bang is om nieuwe dingen te doen. Het liefst zou ze de hele dag onzichtbaar zijn want dan kan haar niks gebeuren. Dat is allemaal begonnen toen de juf haar is gaan vertellen over het Gereformeerde geloof. Want Marie zit op een school met allerlei kinderen die uit allerlei landen komen en zo ook allemaal een ander geloof hebben. Of helemaal geen geloof. Of wel ergens in geloven maar niet in God.

In ieder geval vertelde ze dat sommige mensen geloven dat God alles ziet wat je doet. Echt alles. Ook als niemand anders het ziet, kan God het zien. God weet precies wat goed is en wat niet. Daar is Marie van geschrokken. Heel erg geschrokken. En dat hakte er zo in, dat ze bang werd bij alles wat ze deed. Want was het wel goed wat ze deed? Of juist niet? Zo werd ze heel onzeker en bang. En kwam het dat ze het liefst onzichtbaar werd want dan kon er in ieder geval niks fout gaan. Langzaam maar zeker werd Marie zelfs zo angstig en onzeker dat ze eerst heel erg bleek werd, toen heel moe en uiteindelijk werd ze zo futloos, dat ze bij mij is gekomen.

Waar het allemaal begon

Gelukkig vindt Marie een ding wel heel leuk en dat is tekenen. Als ik haar vraag te fantaseren wanneer en waar het allemaal begonnen is, denk je misschien: in de klas natuurlijk!

Maar Marie tekent een klooster en een non van vroegere tijden. Het is veel langer geleden dan de klas waarin ze nu zit. Als ze zichzelf tekent in het klooster, komt ze uit in de kruidentuin. En dan is ze niet een non, maar een struikrover! Een struikrover die de non berooft van haar pas geplukte aardbeien. Dat deed hij omdat hij vreselijke honger had en niks te eten. En toen hij er met de aardbeien vandoor wilde gaan, werd hij in zijn billen geschoten door de veldwachter die toevallig op bezoek was. De non stond er keihard bij te krijsen dat het zijn verdiende loon was, want God zag alles…….. En zo ging hij dood met de gedachte dat als je iets doet dat niet mag, God het ziet en je er dan dood aan gaat.

In ieder geval vertelde ze dat sommige mensen geloven dat God alles ziet wat je doet. Echt alles. Ook als niemand anders het ziet, kan God het zien. God weet precies wat goed is en wat niet. Daar is Marie van geschrokken. Heel erg geschrokken. En dat hakte er zo in, dat ze bang werd bij alles wat ze deed. Want was het wel goed wat ze deed? Of juist niet? Zo werd ze heel onzeker en bang. En kwam het dat ze het liefst onzichtbaar werd want dan kon er in ieder geval niks fout gaan. Langzaam maar zeker werd Marie zelfs zo angstig en onzeker dat ze eerst heel erg bleek werd, toen heel moe en uiteindelijk werd ze zo futloos, dat ze bij mij is gekomen.

Een oud verhaal

Ik leg Marie uit dat toen de juf het vertelde van het Gereformeerde geloof, dit verhaal in haar wakker gemaakt is dat al heel oud is. Dat dat wakker kon worden omdat het niet af was. Ze daarom niets meer durfde omdat het toen zo fout gegaan is dat ze (of eigenlijk hij natuurlijk want toen was ze een man) er dood aan ging. En dat je dan de conclusie trekt ” ik doe liever niks meer want het risico dat ik dood ga is te groot”. Dat je dat niet bewust weet allemaal maar ergens weet je het wel en je weten wil maar een ding en dat is je beschermen. En dat het nu, nu ze het snapt, wel klaar mag zijn.

Nou je snapt dat dat best wel een heel verhaal was voor Marie om te verwerken. Daarom hebben we een week later het hele verhaal nog een keer herhaald maar toen hebben we het nagespeeld. En Fie was de veldwachter want daar is Fie goed in. Zo hadden we toch nog best wel een hoop lol en uiteindelijk snapte Marie helemaal wat er gebeurd was en is ze beetje bij beetje allerlei dingen uit gaan proberen die ze leuk vond. En raad eens… een half jaar later stuurde ze me een foto waarin ze in de allerengste achtbaan van de hele Efteling zit te stralen van plezier!

Nou je snapt dat dat best wel een heel verhaal was voor Marie om te verwerken. Daarom hebben we een week later het hele verhaal nog een keer herhaald maar toen hebben we het nagespeeld. En Fie was de veldwachter want daar is Fie goed in. Zo hadden we toch nog best wel een hoop lol en uiteindelijk snapte Marie helemaal wat er gebeurd was en is ze beetje bij beetje allerlei dingen uit gaan proberen die ze leuk vond. En raad eens… een half jaar later stuurde ze me een foto waarin ze in de allerengste achtbaan van de hele Efteling zit te stralen van plezier!