Sofie, de moeder van Jeroen, zegt ze maar een ding als ze me belt: “Ik heb ruzie met mijn kind”.

Ruzie met mijn kind

Als Jeroen, die elf jaar is, bij me komt sneeuwt het. Hier wordt Jeroen niet vrolijk van. Wel dat het sneeuwt, maar dat hij precies nú een afspraak met me heeft vindt hij niet grappig. Hij moest al heel de dag naar school en nu moet hij óók nog een uur naar mij toe. Jeroen wilde natuurlijk liever een sneeuwballengevecht houden. En in het park met de slee van de hoogste heuvel sleeën. Maar dat mocht niet van zijn moeder. Want zijn moeder vindt; afspraak is afspraak. En Jeroen heeft een afspraak met mij. Daarom is Jeroen boos. Eigenlijk is hij héél boos. Nou en dat  komt eigenlijk wel goed uit (ook al zeg ik dat natuurlijk niet tegen hem). Want dan kan ik eindelijk zien hoe Jeroen eruit ziet als hij boos is.

Niet zo gezellig thuis

Want daar komt hij voor, zijn boosheid. Hij heeft namelijk vaak ruzie met zijn moeder. En daardoor is het de laatste tijd niet zo gezellig in huis.

Eigenlijk is het al best wel lang niet zo gezellig thuis. Want de ouders van Jeroen zijn een jaar geleden gescheiden. En daarvoor was er veel ruzie. Met een hoop geschreeuw en soms werd er zelfs met dingen gegooid. Nou dat was niet leuk natuurlijk.

Nu woont zijn vader nog wel in hetzelfde dorp maar in een andere wijk.  Zo is het in huis weer rustiger geworden. Nou ja een beetje dan, want nu knettert het bijna iedere dag tussen Jeroen en zijn moeder. En dat kan echt over van alles gaan; de sneeuw, huiswerk, boodschappen doen, hoe laat hij thuis moet zijn als hij naar een vriendje gaat etc………………

Jeroen heeft me al verteld wat er allemaal gebeurd is tussen zijn ouders.  En hoe heftig dat was. Daardoor weet ik al best wel veel van hem. Vandaag laat ik hem eerst uitrazen. Dan vraag ik hem hoe het nu gaat tussen zijn vader en zijn moeder als ze elkaar zien. Of ze dan nog steeds ruzie maken. Jeroen vertelt dat ze in het begin helemaal niks meer tegen elkaar zeiden. “O”, zeg ik, “helemaal niks?” “Nee, helemaal niks.” En hoe voelde jij je toen?

Van boos naar verdrietig

Omdat Jeroen het lastig vindt hier antwoord op te geven, pakken we de emotiedoos erbij.  Dat is de doos met alle blije, boze, verdrietige en nog veel meer smileys. Jeroen kiest een hele grote stapel verdrietige uit. En opeens is Jeroen niet meer boos maar verdrietig en rollen er dikke tranen over zijn wangen die hij natuurlijk meteen wegveegt.

ruzie met mijn kind - Twinkels

Hoe gaat het nu dan, vraag ik hem na een tijdje. Hij vertelt dat ze nu soms wel weer met elkaar praten. “Waar gaat dat dan meestal over”, vraag ik. “Nou……”,zegt Jeroen aarzelend “over mij…” “Over jou?” “Ja, over de ruzies die ik steeds met mijn moeder heb.” “Ok”, zeg ik, “dus ik begrijp dat je ouders weer met elkaar praten sinds jij ruzie maakt met je moeder”. “Ja, dat is wel zo, zegt Jeroen”. “Hoe is dat voor jou?” “Wel beter dan toen ze niks zeiden.” “Maar echt leuk lijkt het me niet”, zeg ik.“Want het gaat over jou en de ruzie met je moeder”. “Ja dat is ook weer niet leuk”, geeft Jeroen toe.

Bliksemafleider als oplossing

Dan leg ik hem uit dat hij een soort bliksemafleider tussen zijn ouders is geworden zodat die weer met elkaar gingen praten. Dat is dan misschien best een goede oplossing, maar niet de gezelligste.

Samen gaan we op zoek naar een oplossing die zowel goed als gezellig is. Als we uiteindelijk nog 10 minuutjes over hebben, doen we het sneeuwballengevecht samen bij mij in de straat.

Deel dit verhaaltje met je netwerk als je denkt dat het een kind kan helpen. Klik op één van de social media knoppen om het te delen.