Arend is 10 en een beetje stil. Hij is niet alleen stil met woorden maar ook met zijn bewegingen. En toch is het soms juist heel anders, vooral in de klas. Dan kan hij niet stilzitten. Wanneer zijn meester daar iets van zegt, kan hij zo maar ineens een waas voor zijn ogen krijgen en scheldt hij de meester uit. Zo hard, dat de die zich er ook geen raad meer mee weet en Arend de klas uitzet. En zoals Arend zegt: ” Dan ga ik me behoorlijk waardeloos voelen”.

Je stoer of juist waardeloos voelen?

Als ik vraag hoe dit voor Arend is, zegt hij dat de jongens hem wel stoer vinden dat hij zo durft te schelden. Maar dat hij er toch wel last van heeft dat hij steeds de klas uit gestuurd wordt en dat de meester vaak boos op hem is. En natuurlijk is het ergst nog dat hij steeds na moet blijven. Hij voelt zich waardeloos, zegt hij.

Hoe het begon….

Ik vraag hem samen met de poppenkastpoppen na te spelen hoe het allemaal begonnen is. Zo laat hij me zien dat hij op het schoolplein zit en helemaal alleen is. Echt helemaal alleen. Dat de klas op het schoolplein een tekening aan het maken is voor de burgemeester die op bezoek komt. Iedereen is iets aan het kleuren behalve Arend. Er is niemand die in de gaten heeft dat Arend daar helemaal alleen zit. Zelfs de juf niet. Want de juf is ook zo druk met krijten dat ze alleen de stoeptegels nog ziet.

onzeker voelen - Twinkels

Je eenzaam en waardeloos voelen

En zo gaat Arend zich steeds eenzamer en alleen voelen. En waardeloos. Het duurt zo lang, dat hij op een gegeven moment zelfs in slaap gevallen is daar op het schoolplein. Het waardeloze gevoel heeft hij toen meegenomen zijn slaap in. Zo is Arend gaan geloven dat hij waardeloos is. Omdat dat gevoel natuurlijk echt niet fijn is, moet hij soms wel wat doen om het niet te hoeven voelen. Want zeg nou zelf, je waardeloos voelen houdt niemand lang vol, ook Arend niet.

Zo scheldt hij soms alle ellende van zich af zodat de jongens in de klas hem eventjes stoer vinden (want zelf zouden ze dat soms ook wel willen maar ze durven het gewoon niet). Dan heeft hij even, heel even, het gevoel dat hij toch nog ergens goed in is. Maar ja als hij dan weer alleen op de gang staat of na school na moet blijven is er van het goede gevoel niks meer over…….

Waardeloos of verwaarloosd?

Als ik Arend vertel dat hij iets is gaan geloven maar dat dat niet klopt, kijkt hij me met grote ogen aan. Hij zegt: “ Dus eigenlijk zeg je dat ik iets denk dat niet waar is” . “Dat is waar”, zeg ik, “ wil je weten wat?” Nou dat wil hij wel. Ik leg hem uit dat hij is gaan geloven dat hij waardeloos is daar op het schoolplein toen iedereen hem vergeten was, maar dat hij in het echt toen verwaarloosd is. En dat dat heel wat anders is.  Dat de juf de taak had om op alle kinderen te letten, dus ook op hem. Dat heeft ze niet gedaan. Dus heeft ze hem verwaarloosd. Dat was haar tekortkoming. En niet die van hem. Dat snapt hij wel en zijn gezicht klaart op. Dus eigenlijk zeg je dat de juf toen waardeloos was. “Nou…..” zeg ik, “nu je het zo zegt, eigenlijk wel een beetje……….”En meteen erachteraan zegt hij: “Maar ze was ook wel lief hoor.”  “Ja”, zeg ik, “ook juffen kunnen af en toe fouten maken hoor, dat zie je maar weer.”

Een logische reactie

Dan vraag ik hem wat een logische reactie kan zijn als iemand zich zo rot voelt en niet gezien of gehoord wordt. Hij zegt meteen: “ Dat hij wel gezien en gehoord wordt en toch ergens goed in is natuurlijk”. “Precies” zeg ik dus wat zou jij dan doen? “Lekker schreeuwen en de aandacht trekken.” “Precies” , zeg ik “voor toen was dat de beste oplossing. En nu je dit allemaal weet, wat ga je ermee doen?” En dat hebben we samen geoefend, ook met de poppenkast poppen!!