Mariëtte is acht, heeft blonde krullen en blauwe ogen. Mariëtte komt bij me omdat ze zo stil is. Ze is stil thuis, op school en eigenlijk altijd. Dat is natuurlijk niet zo erg, maar lachen doet Mariëtte ook niet meer. Mariëtte is verdrietig. Terwijl ze vroeger altijd lachte en het hoogste woord had.

Samen gieren van de lach, om alles en om niets

Haar mama heeft me al een beetje uitgelegd dat Mariëtte zo stil geworden is sinds haar broertje overleden is. Tom, haar broertje was twee jaar jonger en is plotseling overleden. Tom had de ziekte van Down. Hij was zo vrolijk, dat iedereen die hem zag bijna spontaan verliefd op hem werd. Ook Mariëtte. Waar Tom was, kon je Mariëtte vinden. En andersom.

Samen gierden ze altijd van de lach. Om van alles en vaak ook gewoon om niks. Nu is Tom er niet meer. En Mariëtte is verdrietig. Papa, mama, opa, oma, de juf en eigenlijk gewoon iedereen die Tom kende is verdrietig.

 

De giraffe is verdrietig

Ik vraag Mariëtte of ze zichzelf, haar papa en mama en Tom wil tekenen. Niet zo maar, maar als dier. Ze tekent haar vader als giraffe. Haar moeder als huismus. Zichzelf als schildpad. Tom als ondeugend aapje dat van tak naar tak slingert.

Ik vraag haar, haar vinger op haar papa de giraffe te leggen. Zodat ze misschien wel kan voelen hoe het met hem is. De giraffe vertelt dat hij met zijn hoofd zo hoog in de wolken is omdat hij op zoek is naar Tom. Maar hem nergens kan vinden en daar heel verdrietig van wordt. Over haar moeder, de huismus, vertelt ze dat ze het liefst stilletjes in huis is. En Tom slingert gezellig van tak naar tak.

Verhaaltje

Dan vraag ik Mariëtte of ik haar een verhaaltje mag vertellen….

verdrietig - Twinkels

Ik vertel over een schildpadje dat vrolijk door het water spettert en in het zonnetje ligt. Toen werd aapje Tom, haar broertje dat ook nog haar beste vriendje was, plotseling heel ziek. En ging naar de aapjeshemel waar hij vrolijk banaantjes ging eten. Maar wel ver weg was van zijn vriendinnetje het schildpadje. Zijn papa giraffe ging met zijn hoofd de hemel afspeuren naar hem omdat hij hem zo graag weer wilde zien. En mama musje deed helemaal niet meer zo veel. Dat werd wel heel eenzaam voor het schildpadje dat haar beste vriendje ineens moest missen. Want haar papa en mama waren er eigenlijk ook ineens niet meer zo voor haar.

Hielden ze nog wel van haar?

Daardoor ging ze twijfelen of haar ouders nog wel van haar hielden. Want haar papa was met zijn hoofd in de wolken. Haar mama deed al bijna helemaal niks meer. Zo werd ze nog meer verdrietig dan ze al was . En kroop ze op een regenachtige dag lekker veilig weg onder haar schildje waar ze in slaap viel.

Ze droomde over van tak naar tak slingerende Tom. Toen hij aan de hoogste tak hing, nam hij een grote sprong en ging zó naast haar zitten. Hij sloeg zijn warme apen arm om haar heen zodat ze lekker bij hem weg kon kruipen.

Was het haar schuld?

Aapje Tom vertelde haar ondertussen dat hij altijd van haar zou blijven houden, of hij nou van tak tot tak slingerde, banaantjes at of lekker door de modder aan het rollen was. En haar papa en mama zouden ook altijd van haar blijven houden. Ze waren nu wel heel verdrietig omdat ze hem zo misten. Maar dat was niet haar schuld. (Stiekem dacht ze dat namelijk, dat het allemaal haar schud was dat iedereen zo verdrietig was).

Helpen dromen

Hij vertelde ook dat hij papa en mama vast ook wel kon helpen dromen. Zodat ze weer begrepen dat het belangrijk was dat ze weer leuke dingen met haar gaan doen. Omdat iedereen dan weer blijer wordt.

Maar het allerbelangrijkste dat hij haar misschien wel vertelde was dat ze altijd moest onthouden hoe lief ze zelf was. Zodat ze altijd van zichzelf zou blijven houden. Net zoals hij altijd van haar zou blijven houden!

Deel dit verhaaltje met je netwerk als je denkt dat het een kind kan helpen. Klik op één van de social media knoppen om het te delen.